Een beef wellington van de barbecue kost drie tot vier uur, maar een deel doe je de dag ervoor. Die dag schroei je de ossenhaas aan en rol je hem in parmaham en duxelles (fijngemalen paddenstoelen). Op de dag zelf pak je hem in bladerdeeg en gaat hij indirect op een hete pizzasteen, met de deksel dicht op 220 °C. Na 30 tot 45 minuten haal je hem eraf, nog vóór hij medium-rare is. In het deeg loopt de kern daarna nog flink op.
Bij ons thuis is beef wellington een kersttraditie. De kunst is krokant bladerdeeg rond vlees dat roze blijft. Aan de onderkant is dat het lastigst: daar zakt het meeste vocht naartoe. Op het kale rooster werd de onderkant bij ons keer op keer zompig. Sinds we hem op een hete pizzasteen leggen, is ook de onderkant knapperig. Zo wordt beef wellington een kerstgerecht dat op de barbecue thuishoort. Je hebt twee dingen nodig: een steen die door en door heet is, en een kernthermometer die je ook tijdens het rusten laat zitten.
Wat is beef wellington?
Beef wellington is vlees in bladerdeeg: ossenhaas in een jas van duxelles en parmaham, met het deeg eromheen. Duxelles is een fijngemalen mengsel van paddenstoelen, sjalot en kruiden, dat je in de pan zo droog mogelijk maakt. De duxelles en de ham vangen het vocht van het vlees op, zodat het bladerdeeg niet zompig wordt. Ze geven het gerecht ook zijn diepe, hartige smaak. Aan tafel snijd je roze vlees uit een goudbruine korst.
De uitdaging zit in de timing. Het deeg moet lang en heet genoeg bakken om krokant te worden, terwijl het vlees niet mag doorschieten. Daarom gaat de ossenhaas koud het deeg in, en haal je hem ruim vóór medium-rare van de barbecue.
Welke kerntemperatuur heeft beef wellington?
Voor medium-rare wil je na het rusten 54 tot 57 °C in het midden van de ossenhaas. Haal hem daarvoor al bij 46 tot 48 °C van de barbecue. In bladerdeeg gaart hij flink na: het deeg en de duxelles houden de hitte vast, en tijdens het rusten trekt die naar het midden. Reken op 5 tot 10 graden. Laat daarom de voeler van je kernthermometer in het vlees zitten, en snijd aan zodra de kern 54 tot 57 °C aangeeft.
Hoeveel hij nagaart, hangt af van de hitte op het eind. Geeft de thermometer in de deksel nog meer dan 200 °C aan, haal hem dan bij 46 °C eraf. Staat hij op 180 tot 200 °C, dan bij 48 °C. Dat is ruim lager dan bij een steak, die je bij 51 tot 54 °C van het vuur haalt. Alle gaarheden van rundvlees toont onze kerntemperatuurtabel.
Een roze wellington is niet voor elke gast een goed idee. Bij zwangerschap, jonge kinderen, ouderen of een kwetsbare weerstand laat je het vlees doorgaren tot 70 °C of hoger, gemeten in het midden van de plak. Leg de plak daarvoor na het aansnijden nog op de hete pizzasteen. Draai hem één keer om en laat hem liggen tot hij die 70 °C haalt. Laat de barbecue daarvoor aan staan. Waarom rood rundvlees voor gezonde volwassenen wel kan, onderbouwt onze gids over de kerntemperatuur van biefstuk.
Hoe bak je beef wellington op de barbecue?
Bak beef wellington indirect, op een pizzasteen die vanaf het begin meeverwarmt, met de deksel dicht. Begin op 220 °C: dan rijst het bladerdeeg snel en krijgt het kleur. Is het deeg na 15 tot 20 minuten goudbruin, zet de barbecue dan terug naar 180 tot 200 °C. Het vlees gaart dan rustig verder, terwijl het deeg niet verbrandt. Is het deeg nog bleek, laat hem dan op 220 °C staan.
Zo richt je je barbecue in:
- Kamado: leg de platesetter (het keramische hitteschild) erin, het rooster erop en de pizzasteen op het rooster. Tussen hitteschild en steen zit dan lucht, zodat het deeg indirect en gelijkmatig bakt. Leg de steen er vanaf het begin in, want een koude steen in een hete kamado kan scheuren. Op een kamado zakt de temperatuur traag, omdat het keramiek de warmte vasthoudt. Knijp de schuiven dicht zodra het deeg goudbruin is. Blijft de thermometer in de deksel boven de 200 °C, haal de wellington dan bij een kern van 46 °C eraf.
- Kogelbarbecue: verdeel de kolen over twee bakjes langs de zijkanten en leg de pizzasteen in het midden van het rooster, dus niet boven de kolen. Zo krijgt de wellington van twee kanten evenveel hitte.
- Gasbarbecue: zet de buitenste branders aan en de middelste uit, en leg de pizzasteen in het midden. Heb je maar twee branders, zet er dan één aan en leg de steen boven de brander die uit staat. Draai de wellington in dat geval na 15 tot 20 minuten een halve slag op de steen, zodat hij aan beide kanten even bruin wordt. Haalt je gasbarbecue met één brander geen 220 °C, laat die brander dan op de hoogste stand en ga verder zodra de temperatuur niet meer stijgt.
- Geen pizzasteen: gebruik dan een gietijzeren plaat die je vanaf het begin meeverwarmt. Leg de wellington niet op het kale rooster. Daar krijgt de onderkant te weinig hitte, terwijl juist daar het meeste vocht naartoe zakt.
Stook op tot de thermometer in de deksel 220 °C aangeeft. Geef de steen daarna nog 30 tot 45 minuten om door te warmen; een dikke steen zit aan de bovenkant van die marge. Twijfel je nog over de steen zelf? Onze gids over de pizzasteen voor je kamado helpt je kiezen.
Wat doe je als het deeg te snel kleurt?
Kijk na 15 minuten onder de wellington: schuif een dunne spatel onder de rand van het deeg en til die voorzichtig op, tot je de onderkant ziet. Is de onderkant al donkerbruin terwijl de kern nog ver onder de 46 °C zit? Schuif de wellington dan met bakpapier en al op een koude bakplaat die in je barbecue past, en zet die op de steen. De plaat is een extra laag tussen steen en deeg en remt de hitte van onderen. Is ook de bovenkant al goudbruin, zet de barbecue dan terug naar 180 °C. Kleurt juist de bovenkant te snel, leg er dan losjes een vel aluminiumfolie op. Pak hem niet in, want dan stoomt het deeg.
Kun je beef wellington maken met rosbief of diamanthaas?
Beef wellington kan ook met rosbief, kogelbiefstuk of diamanthaas, zolang het stuk dik is en overal ongeveer even dik. Alle drie zijn goedkoper dan ossenhaas, het klassieke vlees. Is één kant veel dunner, dan gaart die kant eerder door en krijg je een scheve rol. Mik bij deze stukken op dezelfde 54 tot 57 °C na het rusten. Een dunner stuk gaart minder na, dus laat de voeler van je kernthermometer in de rust zitten en snijd pas aan als hij dat aangeeft.
Rosbief is een bereiding, geen vaste snit: meestal komt hij van de dikke lende of de bovenbil. Hij is magerder en steviger dan ossenhaas, dus snijd hem in dunnere plakken. Zonder deeg is rosbief een recept op zich: onze rosbief van de BBQ.
Diamanthaas is een klein stuk uit de schouder, hooguit een pond en in het midden zo’n 4 tot 5 cm dik. In het deeg is de kern daardoor eerder op temperatuur dan bij ossenhaas, dus meet vanaf het begin. Los van de wellington gril je hem zoals in onze diamanthaas van de bbq.















PRAAT MEE OVER DIT RECEPT
Barbecueën draait om delen. Heb je dit recept geprobeerd of heb je vragen over de bereiding? Laat het ons weten in de reacties hieronder! Binnen 24 uur krijg je antwoord van échte BBQ Nerds.